Kortimoksazol

Kotrimoksazol był z powodzeniem stosowany w leczeniu dżumy, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (oba składniki preparatu dobrze przenikają do płynu mózgowo-rdzeniowego) oraz w zapobieganiu i leczeniu chorych z wadą immunologiczną i leczonych środkami immunosupresyjnymi. Lek zalecano również do opanowywania zakażeń lub stanów gorączkowych pochodzenia przypuszczalnie bakteryjnego u chorych z chorobą nowotworową (Grose i wsp., 1977). Jednak głównym wskazaniem dla leku jest leczenie, zwłaszcza długotrwałe, zakażeń dróg moczowych i oddechowych. Brak różnic w skuteczności preparatów trimetoprimu skojarzonych z sulfa-metoksazolem i sulfadiazyną nie jest zaskakujący wobec poważnych wątpliwości co do znaczenia składnika sulfonamidowego (Tuomisto i wsp., 1977). Jest zrozumiałe, że na podstawie łatwego do wykazania in vitro synergizmu między trimetoprimem a sulfonamidem twierdzono, że interakcja ta przyczynia się w sposób znaczący do klinicznej skuteczności kotrimoksazolu. Założenie to jest jednak kwestionowane z kilku przyczyn. Po pierwsze, synergizm, zgodnie z definicją, można wykazać tylko wtedy, gdy stężenie każdego składnika osobno jest zbyt małe dla działania przeciw-bakteryjnego. W przypadku kotrimoksazolu szczytowe stężenia każdego ze składników w surowicy przekraczają MIC dla wrażliwych bakterii, w moczu zaś różnica ta jest jeszcze większa.

Wydalanie metaniny

Około 4% leku można odzyskać z kału, a cała dawka pojawia się w moczu w ciągu 24 h. Kwas nalidyksowy, podobnie jak chloramfenikol i nitrofurantoina, wydalany jest prawie wyłącznie przez nerki, lecz przed wydalaniem w dużej części ulega konwersji do nieczynnych metabolitów. W wyniku tego, w niewydolności nerek stężenia czynnego związku w surowicy niewiele się zmieniają, ponieważ jest on bez przeszkód unieczynniany; jednak wydalanie nieczynnych metabolitów zwalnia się w miarę pogarszania się czynności nerek. Niewątpliwie z tego powodu Adam i Dawborn (1971) stwierdzili, że klirens kreatyniny koreluje z klirensem nieczynnych metabolitów, natomiast nie koreluje z klirensem czynnego związku. W leczeniu zakażeń dróg moczowych u chorych z upośledzoną czynnością nerek ten sposób eliminacji jest niekorzystny, ponieważ szybka biotransformacja leku w połączeniu ze zwolnionym wydalaniem prowadzi do gromadzenia się bezużytecznych metabolitów, które mogą działać szkodliwie, oraz że niewielka ilość związku czynnego przechodzi do moczu. Oczywiście, jeśli to możliwe, należy unikać stosowania takich leków, jednak wytłumaczeniem zastosowania kwasu nalidyksowego jest to, że jego metabolity są nieszkodliwe (Staney i wsp., 1969) i że stężenia czynnego związku w moczu osiągają wartości lecznicze. U wcześniaków wydalanie leku jest upośledzone. Metabolity kwasu nalidyksowego interferują z oznaczaniem 17-ketosteroidów w moczu i w co najmniej jednym przypadku było to przyczyną błędnego rozpoznania hormonalnie czynnego guza nowotworowego (Llerena i Pearson, 1968).

Zastosowanie lecznicze

Panuje powszechna opinia co do tego, że jeżeli leczenie ma być skuteczne, to należy unikać przyjmowania nadmiaru płynów i że ograniczenie płynów może być ważniejsze niż rygorystyczne zakwaszanie moczu. Możliwe korzyści zwiększonej diurezy w leczeniu zakażenia dróg moczowych, z których trzeba zrezygnować w leczeniu metenamina. Gibson (1970) nie stosował żadnych dodatkowych środków zakwaszających w leczeniu ropomoczu ciężarnych hipuranem heksaminy. Związki te nie nadają się do leczenia ostrych zakażeń dróg moczowych, a ich wartość w długotrwałym zapobieganiu jest kwestionowana (Yainrub i Musher, 1977); wykazano ponadto wielokrotnie ich niższość w porównaniu z kotrimoksazolem. Jedyną zachętą do stosowania metenaminy — wobec stałego ryzyka rozwoju oporności w przebiegu długotrwałego leczenia przeciwbakteryjnego — jest powszechne przekonanie, że oporność na formaldehyd nie istnieje. Metenamine podaje się obecnie na ogół w postaci soli z kwasami organicznymi, które same mogą działać przeciwbakteryjnie i powodują obniżenie pH moczu do wartości, umożliwiającej uwolnienie formaldehydu. Kwas migdałowy podawany jest czasem sam, zwykle w postaci soli amonowej lub wapniowej. Spośród 2 soli metenaminy, powszechnie dostępnych, mianowicie soli kwasu migdałowego i kwasu hipurowego, wydaje się, że hipuran daje większe stężenie formaldehydu w moczu. Gorsze wyniki stosowania soli kwasu migdałowego mogą być związane z obecnością powłoki na tabletce, powodującej jej rozpad w jelitach.

Kwas oksolinowy

Związek ten został zsyntetyzowany przez Kamińskiego i Meltzera (1968), a Turner i wsp. (1968) przypisują mu aktywność większą od kwasu nalidyksowego, przy zbliżonym zakresie działania; ma on również być aktywny wobec Staphylococcus aureus. Klein i Matsan (1976) sugerują, że duże rozbieżności w wynikach oznaczeń najmniejszego stężenia hamującego opisywane przez różnych autorów są związane z jego bardzo trudnym przechodzeniem do roztworu. Autorzy ci stwierdzili, że wzrost większości badanych szczepów (20) Pseudomonas aeruginosa był hamowany przez stężenie 1,5-6,3 j^ig/ml. w przeciwieństwie do znacznie większych stężeń podawanych przez innych autorów. Grunberg (1974) stwierdził, że ok. 3%< gronkowców izolowanych z moczu i niektóre Gram-ujemne pałeczki oporne na kwas nalidyksowy wykazują wrażliwość na kwas oksolinowy. Drobnoustroje pasażowane w obecności leku nabywają oporność zarówno na kwas oksolinowy, jak i nalidyksowy. Kwas oksolinowy wchłania się po podaniu doustnym. Przy zastosowaniu 240 mg 4 razy/24 h uzyskuje się średnie stężenie w surowicy i moczu odpowiednio 1,8 i 40 fig/ml (dAlessio i wsp., 1969). Porównując farmakokinetykę obu tych leków, Mannisto (1976) stwierdził, że przy zastosowaniu kwasu oksolinowego w dawce 750 mg 2 razy/24 h, jego stężenia w surowicy po jednym dniu leczenia są bardzo małe (stężenie całkowite 1,4 mg/ml, stężenie frakcji wolnej — 0,7 jig/ml).

Odporność na metaminę

Oporność łatwo jest wywołać in vitro przez pasażowanie bakterii we wzrastających stężeniach (Atlas i wsp., 1969). Wśród pałeczek jelitowych występuje rzadko, nawet u szczepów opornych na wiele antybiotyków, niewątpliwie dlatego, że kodowana plazmidowe oporność nie obejmuje oporności na ten lek (Burman, 1977). Oporność chromosomalna na kwas nalidyksowy może łatwo powstać w warunkach laboratoryjnych, jednak pierwotna oporność wśród drobnoustrojów wywołujących zakażenia dróg moczowych występuje bardzo rzadko i częstość niepowodzeń w leczeniu spowodowana pojawieniem się oporności różni się bardzo między poszczególnymi seriami. Na podstawie własnych obserwacji Stamey i Bragonje (1976) twierdzą, że oporność jest wynikiem zbyt małego dawkowania i w związku z tym dobowa dawka leku nie powinna być mniejsza niż 4 g. Wniosek ten potwierdzają wyniki doświadczeń przeprowadzonych na mechanicznym modelu, symulującym warunki wzrostu bakterii w zakażonym pęcherzu moczowym (Greenwood i OGrady, 1977). Skojarzenie kwasu nalidyksowego z ryfampicyną hamuje rozwój oporności na oba leki i Greenwood i Andrew (1978) uważają, że jest to skuteczne skojarzenie.

zdrowie zdrowie stylowa zdrowy sen dieta cwicz zdrowe oczy prawidlowe funkcjonowanie m 2 zdrowie stylowa m 2 odpowiednie poslanie higiena kosmetyki do kapieli sniadanie wazny kazdy poranek m 3 zdrowie stylowa m 3 depresja jesienna bielizna rower odpowiedni dobor roweru regularna jazda m 4 zdrowie stylowa m 4 bieganie bieganie dobre na wszystko stosowanie kosmetykow masaz odpowiednia technika masazu m 5 zdrowie stylowa m 5 masaz w zaciszu domowym jacuzzi jacuzzi relaksuje oprocz jacuzzi kapiele m 6 zdrowie stylowa m 6 kosmetyki przed kapiela kapiel na cellulit jak pozbyc sie cellulitu kosmetyki oprocz cwiczen cwiczenia i masaz m 7 zdrowie stylowa m 7 waga a cellulit cellulit a styl zycia zbawienny ruch dlaczego powstaje cellulit tryb pracy i odpoczynku m 8 zdrowie stylowa m 8 kontrolowanie powstawania cellulitu dlaczego warto z nim walczyc kontakt z lekarzem zagrozenia cellulitu skuteczny preparat m 9 zdrowie stylowa m 9 skuteczny suplement stosowanie suplementu najlepsze cwiczenia na cellulit plan treningowy odpowiednie cwiczenia m 10 zdrowie stylowa m 10 cellulit wrog kobiety swiadomosc kobiet badania pozbycie sie cellulitu polecane sporty m 11 zdrowie stylowa m 11 wykorzystywanie owocow pomaranczowa skorka kobiece hormony nadwaga cellulit a dieta m 12 zdrowie stylowa m 12 warzywa i owoce woda jako sprzymierzeniec opis cwiczen przydatne cwiczenia zestaw cwiczen m 13 zdrowie stylowa m 13 zabiegi zwalczajace cellulit inne zabiegi metoda lipolizy tabletki cellasene poprawa metabolizmu m 14 zdrowie stylowa m 14 sklad tabletki cellulit podczas ciazy wystapienie cellulitu pozostale sposoby tabletki w walce z cellulitem m 15 zdrowie stylowa m 15 nadwaga kobiet zadania suplementow cwiczenia na cellulit intensywnosc cwiczen cwiczenia hula hop m 16 zdrowie stylowa m 16 jak rozpoznac cellulit skuteczny masaz skuteczny kosmetyk wykorzystanie kosmetykow glowne rezultaty m 17 zdrowie stylowa m 17 spodenki antycellulitowe zdrowy tryb zycia funkcje spodenek sposob na cellulit zazywanie produktu m 18 zdrowie stylowa m 18 dawkowanie penicylina wchlanianie i wydalanie zapalenie nerwow obwodowych metronidazol m 19 zdrowie stylowa m 19 nitromidazole zastosowania kliniczne aktywnosc przeciwbakteryjna toksycznosc metronidazolu trwalosc penicyliny m 20 zdrowie stylowa m 20 stezenie penicyliny odpornosc szczepow stapylococcus aureus farmakokinetyka penicyliny neisseria gonorrhoeae m 21 zdrowie stylowa m 21 leczenie niedokrwistosci zmniejszenie liczby bakterii metamina pirymetamina dystrybucja trimoteprynu m 22 zdrowie stylowa m 22 kortimoksazol wydalanie metaniny zastosowanie lecznicze kwas oksolinowy odpornosc na metamine m 23 zdrowie stylowa m 23 toksycznosc metaniny cinoksacyna farmakokinetyka metaniny reakcje plucne toksycznosc nitrofurany m 24 zdrowie stylowa m 24 toksycznosc sulfonamidu zapalenie watroby zastosowanie sulfonamidow dzialanie na skore mafrenid m 25 zdrowie stylowa m 25 odczyny uczuleniowe sulfasalazyna wydalanie odpornosc na timetoprim pasazowanie m 26 zdrowie stylowa m 26 wchlanianie trimetoprimu badania w wielkiej brytanii odpornosc na sulfonamidy toksycznosc i dzialania niepozadane wydalanie trimetoprimu m 27 zdrowie stylowa m 27 definicja antybiotyku zwiazki syntetyczne pierwsze odkrycia prontosil antybiotyki m 28 zdrowie stylowa m 28 penicyliny perspektywy sulfonamidy dzialania sulfonamidow inne antybiotyki m 29 zdrowie stylowa m 29 modyfikacje lekow naturalnych pochodne dystrybucja sulfonamidow zastosowanie podstawowe zastosowanie kliniczne